|
Wpisany przez Młoda mama
|
|
Delfiny to jedne z najbardziej inteligentnych zwierząt na naszej planecie. Potrafią one przez zabawę leczyć co już udowodniono w przypadku chorób autystycznych oraz innych związanych z porażeniem mózgowym u dzieci. Jednak udowodniono też że delfiny skutecznie pomagają w leczeniu wielu innych dolegliwości, nie tylko dzieci. Ostatnio odkryto że wśród tych zwierząt są takie które mają cukrzyce typu 2, jeśli tylko w ich diecie brakowało cukru. Ten typ choroby występuje najczęściej u ludzi i wymaga od nich przyjmowania insuliny. Jeśli tego cukrzyk by nie robił to naraża się na śmierć. Jednak delfiny nie przyjmują żadnych hormonów poza tymi które naturalnie występują w ich środowisku naturalnym. Ciekawe jest też to że nie wykazują one żadnych objawów chorobowych. Najbardziej zaskakujące było to ze na zawołanie delfin może mieć cukrzyce albo nie. Ma on jakiś mechanizm który reguluje spalanie energii. Potem okazało się że podczas snu delfina występują objawy związane z cukrzycą. Wtedy też spada poziom cukru, jednak delfin się budzi i po tym jak zje coś to poziom cukru natychmiast wraca do właściwego poziomu. Badacze twierdzą że za to zjawisko jest odpowiedzialny jeden z genów delfina. Podejrzewa się że ów gen istnieje tez w naszym organizmie tylko że ie jest on aktywny. Delfinom jednak wywoływanie choroby jest potrzebne, ponieważ one tak samo jak wieloryby czy morskie lwy muszą się od czasu do czasu wynurzyć i zaczerpnąć świeżego powietrza. Jeśli delfin byłby nieświadomy na przykład zasnął pod woda to mógłby się utopić gdy coś nie kazało mu się obudzić i wypłynąć na powierzchnię. U delfina jest tak ze gdy lewa półkula mózgu śpi to prawa pracuje i na odwrót. Podczas snu pracująca półkula mózgu musi być odżywiona. Dlatego też podejrzewa się że delfiny wprowadzają się w stan cukrzycy by organizm nie zabierał cukru mózgowi. Naukowcy twierdzą że włączanie i wyłączanie cukrzycy jest także możliwe u ludzi. Badania nad delfinami uznano za bardzo odkrywcze i mogące wprowadzić wile nowego. Eksperci zauważają że delfiny są bardzo aktywne, ludzie mniej, nawet raczej ograniczamy się do niezbędnych ruchów. A jeśli chodzi o jedzenie to zwykle mamy go więcej niż dajemy radę zjeść więc nasz mózg nie musi spać naprzemiennie. |
|
Wpisany przez Administrator
|
|
Pies ma tak dobry węch że może wykryć niektóre choroby takie jak cukrzyca czy nawet nowotwór. Do takich wniosków doszli ostatnio naukowcy. Według badań i obserwacji okazało się ze nasze psy nie tylko mogą być naszymi przyjaciółmi ale i mogą wykryć u nas chorobę. Na przykład specyficzny zapach śliny czy woń potu może świadczyć o problemach z układem trawiennym, ale my tego nie wyczujemy o mamy za słaby węch. Ale to nie wszystko ponieważ specyficzny zapach towarzyszy prawie wszystkim chorobom w tym nowotworom, prostacie, cukrzycy, itd. Chodzi też o to że w trakcie choroby nasz organizm pracuje inaczej, zmienia się też metabolizm. W naszym organizmie w czasie choroby powstają związki chemiczne które uwalniane są na przykład wraz z potem czy ślina. Nowotwory same z siebie wytwarzają związki zapachowe m.in. alkany, pentan, benzen. Psy w laboratorium po kilku sekundach obwąchiwania takiego charakterystycznego zapachu siadają, wtedy jest to znak że coś jest nie tak, na szczęście tym razem to doświadczenie a pies wąchał tylko próbkę. Jeśli chodzi o nowotwory to zapach ten znajduje się w różnych substancjach i tak przy raku prostaty jest to mocz, przy raku płuc oddech a przy czerniaku pot. Udowodniono że każda choroba ma swój niepowtarzalny zapach na przykład przy wrzodach jest to woń zgnilizny. Chory na ospę pachnie owczym potem a chory na cukrzycę zgniłymi owocami. Gruźlica natomiast to zepsute piwo. Rozpoznanie choroby to nie wszystko bowiem od intensywności zapachu zleży stopień zaawansowania choroby. Dlatego psy nie tylko rozpoznają co to za choroba ale na podstawie ich zachowania można stwierdzić w jakim stadium jest na przykład nowotwór. Często też się zdarza że nie tresowane psy tylko zwykłe mogą ostrzegać swym zachowaniem Pana przed chorobą. Dlatego warto obserwować ich zachowanie i wyciągać z niego odpowiednie wnioski. Pies ma dużo bardziej wyczulony węch i według przeprowadzonych doświadczeń okazuje się że jest on zależnie od wąchanej substancji od dziesięciu do stu tysięcy razy lepszy od węchu człowieka. Badania nad diagnozowaniem chorób przez zwierzęta są już prowadzone od siedmiu lat w instytucie PAN. W instytucie tym psy są uczone rozpoznawania trzech nowotworów - płuc, piersi i czerniaka. Najlepsze efekty osiągają labradory, owczarki, sznaucery oraz spaniele. Szkolenie takiego psa trwa najczęściej kilka miesięcy. Szacuje się że psy potrafią rozpoznać raka u około 40 procent chorych. Jeśli chodzi o skuteczność to mieści się ona w przedziale miedzy 70 a 90 procent. |
|
Wpisany przez Jarek
|
|
Są one najczęściej wynikiem niedoboru wapnia i magnezu. Jeśli kurcze kończyn nawracająca to warto udać się do poradni neurologicznej. U części chorych w tym momencie może zostać wykryta tężyczka. Musimy wiedzieć, że nie jest to choroba tylko objaw wielu chorób. Chodzi o to, że we Kri jest zbyt mało wapnia i magnezu, prowadzi to do nadmiernej pobudliwości nerwów i mięśni. Wyróżniamy dwa rodzaje tężyczki. Pierwszy to tężyczka jawna, jest ona ściśle związana ze zbyt niskim poziomem wapnia we krwi. Do tego stan mogą doprowadzić inne choroby, niewydolność przytarczyc, nerek, trzustki. Często wpływ ma też niedobór witaminy D. Objaw to częste i silne Skórcze mięśni, często zaczynają się one od rąk i idą przez cały organizm, towarzyszy temu spory ból. Wersja tej przypadłości nazywana utajnioną jest trudniejsza do rozpoznania. Tu u podstaw najczęściej leży niedobór magnezu. Często występuje mnóstwo różnych objawów natomiast Skórcz mięśni jest stosunkowo rzadki. Wszystkie te objawy niedoświadczonemu lekarzowi trudno jest powiązać z tężyczką, zresztą doświadczony też będzie miał z tym problemy. Aby być pewnym musimy wykonać badania. Diagnostyka w obu postaciach jest identyczna. Jako pierwsze jest przeprowadzane badanie fizykalne? Lekarz opukuje twarz w odpowiednim miejscu, dzięki czemu powinien uzyskać przykurcz mięśni ust. Niedokrwieniem ręki może zostać wywołany kurcz tej kończyny, pomocny może tu być przyrząd do mierzenia ciśnienia, który zasikamy na przedramieniu. W surowicy krwi powinien występować obniżony poziom wapnia i magnezu. Następnym krokiem jest przeprowadzenie badania elektromiograficznego zwanego EMG. Dzięki niemu zostaje określony stopień przewodnictwa w mięśniach i nerwach obwodowych. Widoczne mogą też być zmiany w przewodnictwie mięśnia sercowego, które ukażą się nam podczas badania EKG. Przy ostrym ataku leczenie należy przeprowadzać w szpitalu celu łagodzenia kurczu podaje się, benzodwuazepiny. Jeśli stwierdzi się zaburzenia elektrolitowe to dożylnie podaje się odpowiedni preparat. Są takie sytuacje, gdy atak jest tak silny, że nie można czekać na wyniki badań. Wtedy szybko podaje się wapń i magnez. W przypadku leczenia schorzenia przewlekłego to wszystko zależy od jego przyczyny. Podawane mogą być różne preparaty, ale leczenie powinno objąć narządy, które odpowiadają za objawy w postaci kurczów np. tarczycę. Ważna jest odpowiednia dieta bogata w magnez, którego dużo jest w kakao i czekoladzie, wapń natomiast znajdziemy mleku i jego przetworach. |
|
Wpisany przez Jarek
|
|
Często słyszymy to słowo ale nie wiele osób wie co to naprawdę jest i czy laser szkodzi. Laser to rodzaj światła które jest wzmocnione przez odpowiednie promieniowanie. . Jest to fala elektromagnetyczna która niesie ze sobą energię. Te stosowane w medycynie możemy podzielić na dwie grupy. Jedna to wysokoenergetyczne a druga niskoenergetyczne. Te pierwsze są używane przede wszystkim do cięcia, usuwania i niszczenia tkanek, czyi znajdziemy je przede wszystkim w chirurgii. Są one szczególnie popularne przy operacjach na bardzo ukrwionych narządach, dzięki temu można zapobiec krwawieniu. Pozostała grupa jest wykorzystywana do leczenia bólu, dermatologii, reumatologii i stomatologii. Dzięki nim rany goja się szybciej, likwiduje się ogniska zapalne i zmniejsza obrzęki. W stomatologii można za pomocą lasera usunąć zmiany próchnicze. Zastosowanie lasera w takich przypadkach sprowadza się do wybiórczego niszczenia określonych chorych tkanek. Prawdopodobieństwo uszkodzenia zdrowych tkanek jest bardzo ograniczone ale możliwe. Laser jest idealnym rozwiązaniem dla osób które boją się borowania u dentysty. Leczenie próchnicy laserem jest równie skuteczne i całkowicie bezbolesne. Urządzenie to można także stosować w leczeniu suchego zębodołu. Lasera nie znajdziemy w pierwszym lepszym gabinecie a jeśli już to leczenie nim nie należy do najtańszych. Laser występuje także u kardiologa który za jego pomocą leczy niektóre postaci choroby kończyn. Światłem lasera można udrożnić zapchane tętnice. Szpitale przeprowadzają takie zabiegi nieodpłatnie. Leczący promień jest także szeroko stosowany w leczeniu wad wzroku. Można za jego pomocą modelować kształt rogówki. Laser jest drogi i raczej państwowych placówkach będzie go ciężko znaleźć. W prywatnych przychodniach stomatologicznych za taki zabieg trzeba zapłacić od 1800 nawet do 4000 zł. Zależnie od tego jakie schorzenie chcemy leczyć. W gabinetach kosmetycznych też są lasery, a ich najpopularniejszym zastosowaniem jest fotoodmładzanie. Cały zabieg trwa kilkanaście minut a efekty mogą być zdumiewające. Laser naświetlając skórę pobudza ją do produkcji kolagenu. Dzięki temu skóra staje się napięta. Za taki zabieg musimy zapłacić min 1500zł. Laser jest też używany w depilacji. Światło płynące z tego urządzenia niszczy włos i jego korzeń. Najprostsze zabiegi depilacyjne kosztują około 100 zł. Metodą tą można tez usunąć przebarwienia na skórze. |
|
|
Wpisany przez Administrator
|
|
Patogeneza Zespół pozakrzepowy jest późnym następstwem zakrzepowego zapalenia żył głębokich. W wyniku częściowej lub całkowitej rekanalizacji (własna aktywność fibrynolityczna, lityczne działanie protez granulocytów) dochodzi do samoistnego udrożnienia naczynia żylnego, jednak konsekwencją tego procesu jest zniszczenie zastawek żył głębokich oraz przeszywających. W czasie skurczu pompy mięśniowej krew przemieszcza się w kierunku dosercowym i obwodowym w obrębie zrekanalizowanej żyły głębokiej (sztywna rura pozbawiona zastawek) oraz przez bezzastawkowe żyły przeszywające do żył powierzchownych. Nadciśnienie w powierzchownym układzie żylnym sprzyja przesiękowi białek osocza (rozrost tkanki łącznej włóknistej) i erytrocytów (pigmentacja hemosyderynowa), co prowadzi do zaburzeń troficznych skóry i tkanki podskórnej goleni. Obraz kliniczny Główne objawy zespołu pozakrzepowego: a) podpowięziowy obrzęk okolicy kostki (zakrzepica podkolanowa), podudzi (zakrzepica udowa) lub całej kończyny (zakrzepica biodrowa), nasilający się w ciągu dnia w pozycji stojącej lub siedzącej oraz w porze letniej, a ustępujący lub znacznie zmniejszający się po odpoczynku nocnym, b) zmiany troficzne skóry i tkanki podskórnej (suchy i łuszczący się naskórek, stwardnienie tkanki podskórnej, brunatne przebarwienia skóry właściwej), prowadzące do nawracających owrzodzeń żylnych z typową lokalizacją po stronie przyśrodkowej 1 /3 dolnej części goleni (większa liczba żył przeszywających po tej stronie), c) żylaki wtórne układu odpiszczelowego lub odstrzałkowego, rozszerzonasieć żył podskórnych (corona phlebectatica) i śródskórnych (figury pędzla). Rozróżnia się 3 postacie kliniczne zespołu pozakrzepowego: 1) typ łydkowy po rekanalizacji zakrzepicy w obrębie mięśniowych zatok żylnych lub żył głębokich łydki (podmiotowo: mierny ból i uczucie zmęczenia łydki, przedmiotowo: niewielki obrzęk w okolicy kostki, zmiany troflczne skóry, owrzodzenia goleni, flebografia: niewydolność zastawkowa żył przeszywających i głębokich goleni), 2) typ biodrowo-udowy po niepełnej rekanalizacji zakrzepicy w segmencie biodrowo-udowym (podmiotowo: rozpierający, silny ból łydki, narastający podczas wysiłku - chromanie żylne, przedmiotowo: znaczny obrzęk łydki i uda, nieobecność zmian troflcznych skóry, flebografla: niedrożność żyły biodrowo-udowej, wydolność zastawek żył głębokich i przeszywających goleni), 3) typ mieszany po rozległej zakrzepicy biodrowo-udowo-łydkowej, łącżący cechy obu powyższych typów, najcięższy i praktycznie nieuleczalny z powodu niewydolności zastawkowej żył głębokich i przeszywających całej kończyny.
Rozpoznanie odpowiedniej postaci klinicznej determinuje sposób leczenia operacyjnego. Rozpoznanie W badaniu przedmiotowym należy dokonać próby umiejscowienia niewydolnych perforatorów (palpacyjne poszukiwanie zagłębień w powięzi, odpowiadających miejscom przejścia szerokich żył łączących; próba Trendelenburga, Pratta, Perthesa - przy obecności żylakowatych rozszerzeń żył powierzchownych na wysokości ich połączeń z żyłami łączącymi). Podstawą rozpoznania jest flebografia, która pozwala na ujawnienie skutków rekanalizacji - ocenę drożności żył głębokich, wydolności zastawek żylnych i ujawnienie niewydolności żył łączących. Dla potwierdzenia rozpoznania pomocne jest badanie przepływomierzem ultradźwiękowym metodą Dopplera (ocena drożności żył głębokich i wydolności zastawek żylnych) oraz pomiar ciśnienia metodą bezpośrednią w układzie powierzchownym (badanie wykonuje się w spoczynku i po wysiłku fizycznym kończyny, z określeniem czasu powrotu ciśnienia do wartości sprzed wysiłku). Rozpoznanie różnicowe Zadaniem badającego jest zawsze rozstrzygnąć, czy obrzęk kończyny jest wyrazem zespołu pozakrzepowego, czy nałożonego na to powikłanie nowego rzutu zapalenia żył głębokich. Obecność głębokiej bolesności uciskowej kończyny przemawia za zapaleniem ściany naczynia żylnego w przebiegu świeżej zakrzepicy. Owrzodzenie tętnicze różni się od żylnego bardziej obwodowym umiejscowieniem, znaczną żywą bolesnością, oziębieniem skóry i brakiem tętna w zakresie stopy. Uwaga: suche owrzodzenie żylne ze względu na mieszaną etiologię wymaga zawsze oceny ukrwienia tętniczego kończyny. Leczenie zachowawcze ř Leczenie zachowawcze zespołu pozakrzepowego jest objawowe i ma na celu zapobiec późnemu następstwu zastoju żylnego, jakim jest owrzodzenie żylne. Podstawowe znaczenie ma przeciwdziałanie obrzękowi kończyny poprzez ' ułatwienie odpływu krwi żylnej, czemu sprzyja unoszenie kończyny oraz stosowanie ucisku równoważącego ciśnienie w żylnym układzie powierzchow nym. Choremu z zespołem pozakrzepowym należy polecić: a) spanie z uniesionymi kończynami dolnymi, b) zakładanie opaski lub pończochy elastycznej o stopniowanym ucisku rano po przebudzeniu, przed opuszczeniem nóg z łóżka, c) unoszenie chore kończyny powyżej poziomu klatki piersiowej przez 20 minut co najmniej 4 razy dziennie. Leki wspomagające: a) uszczelniające naczynia, b) moczopędne, zwłasżcza w okresie nasilenia obrzęków w porze letniej oraz u kobiet w okresie przedmiesiączkowym, c) niesterydowe przeciwzapalne w okresie zaostrzenia stanu zapalnego tkanki łącznej podskórnej. |
|
|
|
|
|
|
Strona 1 z 3 |